Afgelopen zaterdag deed ik mee aan Limburgs Halfzwaarste nummer één. Dit is de eerste helft van Limburgs Zwaarste, een loop door de Limburgse heuvels, voornamelijk onverhard, waarin de organisator (Willem Mütze) zoveel mogelijk hoogteverschil heeft opgenomen. Deze eerste helft bedroeg 50 kilometer met daarin 1315 hoogtemeters. De steilste helling was 23,5%, de gemiddelde stijging 4,7%. Tel daarbij op dat je op grote delen van het parcours tot je enkels in de modder zakt en je hebt het plaatje compleet.

Het is een kleinschalige loop, met een geweldige verzorging door Willems vrouw Annemarie en dit keer twee partners van deelnemers. De Halfzwaarste lopen zijn geen wedstrijden, maar groepslopen. Dit wil zeggen dat in ieder geval tot en met de tweede verzorgingspost op de laatste lopers wordt gewacht voordat de groep verder gaat. Na die tweede verzorgingspost mag iedereen zijn gang gaan, mits men over een Garmin met de route beschikt. En echt, zonder zou je de route ook niet kunnen vinden, want hij gaat over de smalste paadjes, langs weilanden en door bossen, echt kris-kras. Zelfs mét Garmin zijn we nog regelmatig even fout gelopen.

Van tevoren maakte ik me wel wat druk over dit loopje. Ik had gekwakkeld met verkoudheden en opspelende maag en darmen, en mijn conditie was zeker niet optimaal. Ik ging ervan uit dat ik wel aan het staartje van de groep zou bungelen. Maar dat bleek helemaal niet het geval te zijn. Integendeel, ik heb heerlijk gelopen. Ik heb daar een paar verklaringen voor:

• Het was geen wedstrijd, dus het tempo was niet van belang. Dit haalt de druk ervan af en maakt het makkelijker om rustig te beginnen en niet over je grenzen te gaan.
• De heuvels en ondergrond maakte het heel afwisselend. Je hebt al je aandacht nodig voor het lopen zelf en voor het genieten van de uitzichten. De kilometers gaan voorbij zonder dat je er erg in hebt.
• Doordat ik thuis in de duinen mijn Chi-heuveltechniek goed heb kunnen oefenen, heb ik geen last gekregen van verzuring van de benen.
• De verzorging was perfect, evenals het gezelschap.

Doordat het zo lekker ging en ik zo ontspannen kon lopen, werd ik pas tegen het einde een klein beetje moe. En dat was meer psychisch dan dat ik nu daadwerkelijk moe was. Ik weet nog dat iemand op gegeven moment zei: “Het is kwart voor vier”, en dat ik dat eigenlijk niet kon geloven. Waren we al zo lang bezig geweest? Ja dus, maar het voelde beslist niet zo. De sleutel voor lekker lopen ligt dus in ontspanning, techniek en “in het moment zijn”.

De gezamenlijke start om 9.00 uur met zo’n 30 lopers vond plaats op een enigszins verregende parkeerplaats:

En in eerste instantie bleef de groep redelijk bij elkaar, maar al snel ontstonden er verschillen. Het gevolg was dat er vrij lang gewacht moest worden bij de eerste verzorgingspunten, maar dat gaf ook wel weer veel rust aan het geheel.

Kijk naar de kleur van mijn schoenen, ze zijn nog groen:

Daarna ontstonden er als vanzelf meerdere kleine groepjes, waarin altijd minimaal één Garmin aanwezig was. Vanaf de derde verzorgingspost zat ik in een min of meer vast groepje, wat erg prettig was. Wel pikten we 3 kilometer voor het einde nog een loper uit de kopgroep op, die na een plaspauze zijn groepje was kwijtgeraakt en ondanks zijn Garmin toch fout was gelopen. Zo bereikten we met z’n vijven de finish, waar al een stuk of zes lopers in de warme camper van Annemarie zaten. De rest zou langzamerhand binnendruppelen. En ook al was het geen wedstrijd, er is toch een uitslag.

We hebben onderweg vele heuvels beklommen, zijn modderpaadjes afgeglibberd en ook weer opgeglibberd, hebben zompige weilanden doorkruist en vele mooie uitzichten gehad. We zaten flink onder de blubber, maar wat was het genieten! De kleur van mijn schoenen na de loop zegt genoeg:

Volgende maand de tweede Halfzwaarste!

Met dank aan Willem en Annemarie voor de fantastische organisatie en verzorging en aan Willem en Jochen voor de foto’s (alle foto’s zijn hier te bekijken).