De middag tevoren vertrok ik samen met Paula naar Heerlen om daar in het NIVON-huis te overnachten. De start was immers al om 6.00 uur ’s morgens. De vogels waren net met hun ochtendconcert bezig, toen we met een heus startpistool werden weggeschoten. In het duister gingen we met hoofdlampjes op het bos in, maar toen we het bos uitkwamen, bleek het al licht genoeg om de hoofdlampjes op te bergen. Het parcours was redelijk modderig, maar lang niet zo modderig als destijds in februari. De modderigheid zou in de loop van de dag nog wel flink toenemen, met alle buien die ons nog te wachten stonden.

Vanaf het begin liep ik min of meer alleen tussen verschillende groepjes in. Ik vind dat wel prettig, omdat ik eigenlijk niet zo’n kletser ben als ik hardloop. Ik focus me graag op waar ik mee bezig ben en af en toe een kort praatje vind ik genoeg. Het is dus niet dat ik andere mensen niet aardig vind (mocht iemand dat denken), maar ik ben gewoon zo. Een introvert, het is niet anders.

Vanwege de verkoudheid die in de week voor de loop kwam opzetten, kon ik niet echt lekker door mijn neus ademen en dat stoorde me in het begin. Ik vond het sowieso zwaarder dan destijds in februari en ik maakte me zorgen dat het misschien niet goed zou aflopen. Gelukkig kon ik dat van me afzetten en uiteindelijk kwam ik in een goed ritme. Bij het 50-kilometerpunt wist ik zeker dat ik het ging halen. Bij het 67-kilometerpunt twijfelde ik daar alweer behoorlijk aan. Dat was het punt dat je moest kiezen tussen de 80 en de 100. Rechtsaf was je met 13 kilometer bij de finish, linksaf moest je nog een lus maken via Valkenburg, wat neerkwam op nog 33 kilometer (maar dan kreeg je wel een certificaat voor de 100). Nu hadden Paula en ik elkaar wijsgemaakt dat de vlaai in Valkenburg het lekkerst was en dat dat op zich reden genoeg was om die lus te maken. En dus ging ik linksaf.

Eerder had ik al drie stukken vlaai verorberd en ook in Valkenburg was er inderdaad weer vlaai. Ik weet alleen niet of deze vlaai ook het lekkerst was, want toen ik daar aankwam bliefde ik helemaal geen vlaai meer. Na alle trappen naar de Wilhelminatoren, waar de verzorgingspost stond, was alle eetlust me vergaan. Met een klein stukje ontbijtkoek en een handje chips ging ik weer verder.

Ik hing toen al een tijdje aan een soort elastiek achter Renske en Ernst-Jan Vermeulen. Dan kwam ik weer bij ze, dan moest ik ze weer laten gaan. Er zat wel een patroon in: in afdalingen en tijdens moeilijke trails en trappen haalde ik ze in, zonder daar moeite voor te doen. En op vlakke stukken en bij geleidelijk bergop moest ik ze laten gaan. Ze liepen eigenlijk iets harder dan ik, maar bepaalde dingen gingen mij gewoon makkelijker af.

En zo komt het dat ik in het laatste bosje, waar je nog over een paar dikke boomstammen moest klauteren en een trap op en af mocht glibberen, ik weer bij hen kwam. Met z’n drieën zijn we gefinisht na 14 uur en 27 minuten.

Ik heb onderweg verschillende mensen gezien en gesproken die al halverwege met pijn kampten: in hun knieën, in hun spieren, soms overal. Die pijn belemmerde hen om lekker te lopen. Heuvels op wordt lastig, maar afdalen wordt nog lastiger. Ik heb onderweg gelukkig geen enkele pijn gehad. Ik werd wel moe, maar niets deed pijn. Daardoor bleef ik voldoende ontspannen om lekker te lopen en door de ontspanning deed ik mezelf geen geweld aan. Het is een wisselwerking. En trouwens, ik ben een watje. Zodra ik pijn krijg, haak ik af. Ik heb bewondering voor de mensen die met pijn kunnen doorlopen.

Ik weet zeker dat voor mij het geheim zit in de ChiRunning-techniek en met name de technieken voor de heuvels. Ik heb aldoor de focus gehouden op een rechte houding en het ontzien van de benen. Met name heuvel op willen mensen nog weleens helemaal in elkaar duiken, maar het is juist belangrijk om je houding dan lang te houden. Kleine stapjes (met een wat hogere frequentie) zorgen ervoor dat je je benen niet overbelast. Je komt de steilste hellingen dan relatief fris boven. Als je dan weer naar beneden mag, heb je het voordeel dat je geen last hebt van verzuring of stijfheid en kun je je lekker laten gaan. Eigenlijk was Limburgs Zwaarste één lange techniektraining. Maar dan wel een met het prachtigste uitzicht dat je je kunt voorstellen!

Het is een zeer minimalistische schoen van Inov-8. Hij is “zero drop”, wat wil zeggen dat er geen verschil is in hoogte tussen de voorvoet en de hiel, en hij is zeer flexibel. Ik bedoel maar: welke hardloopschoen kun je opgerold tussen twee vingers houden?

Dit betekent dat je optimaal contact hebt met de grond en dat je voet kan meebuigen met oneffenheden daarin. Dit is goed voor je balans. De noppen boren zich met gemak in modder en zompige ondergrond. Je weet daardoor: als ik mijn voet daar neerzet, blijft hij ook staan, tot ik hem weer optil. Met name op steile, modderige hellingen en op hobbelige of schuin aflopende paadjes is dit heel fijn. Het geeft heel veel vertrouwen, zodat je je niet hoeft in te houden op glibberige stukken. En door de dunne, flexibele zool is het net of de noppen rechtstreeks onder je blote voeten gemonteerd zijn.

Twee weken terug heb ik ze aangehad bij Limburgs Halfzwaarste en ik was dik tevreden over mijn schoenkeuze. Eén dappere jongeman was wel op VFF’s en hij glibberde alle kanten op. Hij vond het niet fijn dat hij helemaal geen grip had. “Maar ja”, zei hij, “ik loop nooit op iets anders”. “Ik ook niet,” zei ik, “behalve onder dit soort omstandigheden. Daarvoor heb ik één paar extra schoenen”. Ook al loop je maar een paar keer per jaar in dit soort terrein, het is de moeite waard om daarvoor specifiek schoeisel te hebben. Voor drogere en hardere trails zijn andere trailschoenen wellicht net zo goed of beter, maar voor nat, modderig en zompig is de BareGrip eerste keus.

Is er dan helemaal geen nadeel aan deze schoen? Jawel, ik vind de voorkant te nauw. Mijn voeten (model “eendenflapper”) zijn eraan gewend dat mijn tenen zich kunnen spreiden aan de voorkant. Dat kan niet in de BareGrip. Mijn tenen protesteren daar luidkeels tegen in de vorm van zere plekjes en blaartjes. Ik heb dat deels ondervangen door in de BareGrips dunne teensokjes aan te doen. Een soort Living Apart Together voor mijn tenen. Dat vinden ze al heel fijn. Daarnaast is het een kwestie van strategisch preventief afplakken: de plekjes waar je in testloopjes zere plekken of blaartjes krijgt, gewoon met één of twee laagjes Leukoplast afplakken. Ik ben Limburgs Halfzwaarste zo zonder blaren doorgekomen, terwijl alles vanaf het begin doorweekt was. Maar als er een keer een VFF met dit soort noppen komt, dan wil ik die beslist hebben.

Als je nog niet helemaal aan “zero drop” toe bent, zijn er van Inov-8 ook nog twee versies van de X-Talon met uiteenlopende “heel-to-toe-drop”. Ze hebben dezelfde noppen, maar nog wel en beetje hak. Op de X-Talons heb ik twee jaar terug erg fijn aan “fell running” in de Lake District gedaan. Al deze schoenen zijn tegenwoordig goed te krijgen in Nederland, zowel in webshops als in fysieke winkels. Mijn paar BareGrips komt overigens van www.natuurlijkhardlopen.nl. Happy trail running!

Over het belang van ademhaling valt niet te twisten: als je ermee ophoudt, ga je dood. Maar er is ademhalen en ademhalen. We doen het niet altijd vanzelfsprekend goed. En dat heeft soms vergaande consequenties, meer dan je op het eerste gezicht zou vermoeden.

Het meest interessante aan het geheel is misschien wel de wisselwerking tussen het psychische en het fysiologische. Of liever nog: de onscheidbaarheid van die twee kanten. Door stress ga je verkeerd ademen, en verkeerd ademen veroorzaakt alle fysiologische kenmerken van stress. Verkeer ademen kan allerlei lichamelijke en psychische problemen veroorzaken: overmatige vermoeidheid, stressgevoelens, hoofdpijn, overgewicht, onverklaarbaar tegenvallende sportprestaties, noem maar op. Kortom: iedereen, gezond of ziek of iets daar tussenin, is gebaat bij een goede en efficiënte ademhaling. Dit filmpje van Koen is heel inzichtelijk:

Met de Energy Control methode kun je heel gedetailleerd de ademhaling meten, evenals de hartvariabiliteit (een onderwerp dat een aparte blog vraagt). Dit kan zowel in rust als onder inspanning en vooral dit laatste geeft inzicht in de fitheid van de onderzochte persoon. De metingen maken het mogelijk om heel specifiek aanwijzingen te geven over het verbeteren van de ademhaling en daarmee de fitheid. Dit wordt ademtherapie genoemd. Vervolgens kunnen de resultaten van de ademtherapie ook weer gemeten worden. Meten is weten, tenslotte. De methode is heel breed toepasbaar. Denk hier aan: mensen met een energieprobleem (CVS-patiënten, patiënten die chemo ondergaan), mensen met overgewicht, mensen met stress-gerelateerde klachten (burn-out, angststoornissen, depressie), sporters die hun prestaties willen verbeteren, mensen die verantwoord willen gaan bewegen.

Ademtherapie gaat altijd samen met een vorm van bewegen en ook voeding kan niet veronachtzaamd worden. Het past heel erg in de manier van werken en denken die we bij ChiRunning en ChiWalking hebben en de combinatie is naar mijn idee goud. De verschillende toepassingsmogelijkheden wil ik de komende tijd verder gaan uitwerken, waarbij ik niet alleen denk aan toepassing in het kader van de runningtherapie, maar ook binnen bewegingsprogramma’s voor specifieke doelgroepen en zeker ook bij trainingsadviezen voor meer gevorderde sporters.

Maar ik ben nog niet helemaal uitgeleerd. Eerst volgt er nog een terugkomdag van deze cursus ademtherapie, daarna komt er nog een aparte cursus voor inspanningsfysiologie. Binnenkort hoop ik wel al te beschikken over de benodigde apparatuur en gaan we er eens lekker mee experimenteren. Ik kom hier zeker nog op terug!

Het is een kleinschalige loop, met een geweldige verzorging door Willems vrouw Annemarie en dit keer twee partners van deelnemers. De Halfzwaarste lopen zijn geen wedstrijden, maar groepslopen. Dit wil zeggen dat in ieder geval tot en met de tweede verzorgingspost op de laatste lopers wordt gewacht voordat de groep verder gaat. Na die tweede verzorgingspost mag iedereen zijn gang gaan, mits men over een Garmin met de route beschikt. En echt, zonder zou je de route ook niet kunnen vinden, want hij gaat over de smalste paadjes, langs weilanden en door bossen, echt kris-kras. Zelfs mét Garmin zijn we nog regelmatig even fout gelopen.

Van tevoren maakte ik me wel wat druk over dit loopje. Ik had gekwakkeld met verkoudheden en opspelende maag en darmen, en mijn conditie was zeker niet optimaal. Ik ging ervan uit dat ik wel aan het staartje van de groep zou bungelen. Maar dat bleek helemaal niet het geval te zijn. Integendeel, ik heb heerlijk gelopen. Ik heb daar een paar verklaringen voor:

• Het was geen wedstrijd, dus het tempo was niet van belang. Dit haalt de druk ervan af en maakt het makkelijker om rustig te beginnen en niet over je grenzen te gaan.
• De heuvels en ondergrond maakte het heel afwisselend. Je hebt al je aandacht nodig voor het lopen zelf en voor het genieten van de uitzichten. De kilometers gaan voorbij zonder dat je er erg in hebt.
• Doordat ik thuis in de duinen mijn Chi-heuveltechniek goed heb kunnen oefenen, heb ik geen last gekregen van verzuring van de benen.
• De verzorging was perfect, evenals het gezelschap.

Doordat het zo lekker ging en ik zo ontspannen kon lopen, werd ik pas tegen het einde een klein beetje moe. En dat was meer psychisch dan dat ik nu daadwerkelijk moe was. Ik weet nog dat iemand op gegeven moment zei: “Het is kwart voor vier”, en dat ik dat eigenlijk niet kon geloven. Waren we al zo lang bezig geweest? Ja dus, maar het voelde beslist niet zo. De sleutel voor lekker lopen ligt dus in ontspanning, techniek en “in het moment zijn”.

De gezamenlijke start om 9.00 uur met zo’n 30 lopers vond plaats op een enigszins verregende parkeerplaats:

En in eerste instantie bleef de groep redelijk bij elkaar, maar al snel ontstonden er verschillen. Het gevolg was dat er vrij lang gewacht moest worden bij de eerste verzorgingspunten, maar dat gaf ook wel weer veel rust aan het geheel.

Kijk naar de kleur van mijn schoenen, ze zijn nog groen:

Daarna ontstonden er als vanzelf meerdere kleine groepjes, waarin altijd minimaal één Garmin aanwezig was. Vanaf de derde verzorgingspost zat ik in een min of meer vast groepje, wat erg prettig was. Wel pikten we 3 kilometer voor het einde nog een loper uit de kopgroep op, die na een plaspauze zijn groepje was kwijtgeraakt en ondanks zijn Garmin toch fout was gelopen. Zo bereikten we met z’n vijven de finish, waar al een stuk of zes lopers in de warme camper van Annemarie zaten. De rest zou langzamerhand binnendruppelen. En ook al was het geen wedstrijd, er is toch een uitslag.

We hebben onderweg vele heuvels beklommen, zijn modderpaadjes afgeglibberd en ook weer opgeglibberd, hebben zompige weilanden doorkruist en vele mooie uitzichten gehad. We zaten flink onder de blubber, maar wat was het genieten! De kleur van mijn schoenen na de loop zegt genoeg:

Volgende maand de tweede Halfzwaarste!

Met dank aan Willem en Annemarie voor de fantastische organisatie en verzorging en aan Willem en Jochen voor de foto’s (alle foto’s zijn hier te bekijken).

Misschien is het goed om hier de definitie van “uitkijkpunt” even te geven. Het gaat er niet om dat je vanaf dat punt per se moet kunnen uitkijken. Er zijn immers heel veel hooggelegen punten in de duinen, waar je een prachtig uitzicht hebt. Maar dat is dan nog geen “uitkijkpunt”. Voor classificering in het uitkijkpuntenrondje gaat het erom dat het een officieel uitkijkpunt is. Dat wil zeggen dat aan minstens één van de volgende voorwaarden moet zijn voldaan:

• Er is een hekje aan één of meer zijden van een open, hooggelegen plek geplaatst, al dan niet met één of meer bankjes om op plaats te nemen.
• Er staat een bordje met “uitkijkpunt” erop.

Het nieuwe uitkijkpunt voldeed in dit geval aan de eerste vereiste. Aangezien het uitkijkpunt zich op de Koepelberg bevindt, lijkt het mij dat dit punt voortaan Uitkijkpunt Koepelberg heet. De maandag erop besloot ik mijn rondje uitkijkpunten uit te breiden met deze nieuwe aanwinst. Bovendien besloot ik op elk uitkijkpunt een foto te maken, zodat mijn favoriete rondje wat meer gedocumenteerd is. De route ziet er als volgt uit:

Er ontbreekt een stukje route, omdat ik mijn Garmin even had uitgezet op de Hazenberg (iemand knoopte een nogal langdurig gesprek met mij aan). Vervolgens vergat ik hem weer aan te zetten. Het rondje begint met het nieuwe uitkijkpunt Koepelberg. Zie hier het uitzicht:

Niet spectaculair, maar toch wel aardig, omdat je midden in het bos opeens een uitzicht krijgt. Ik vervolgde mijn weg naar de Starreberg. Dit uitkijkpunt ligt in het open duinlandschap en biedt alle kanten op een mooi uitzicht. Ik besloot voor de verandering eens een foto tegen de zon in te maken:

Daarna de lange afdaling af en door naar de Hazenberg, aan de andere kant van het Vogelmeer. Vanaf deze kant is de beklimming kort maar hevig, eindigend in een trap. Het uitzicht over het Vogelmeer is erg mooi:

Vanaf hier liggen een paar uitkijkpunten wat dichter bij elkaar. Vanaf het uitkijkpunt Lichtbakkeet (linksom opgelopen) zie je het Vogelmeer en links nog de Hazenberg:

Naar de Konijnenberg is het dan niet ver meer. Daarvandaan heb je een mooi uitzicht over het Wed met op de achtergrond de Watertoren:

Daarna linksaf richting Oosterplas en door naar het enige uitkijkpunt waar je geen uitzicht hebt, de Brederodeberg. Hier is de tweede voorwaarde van hierboven belangrijk: er staat een bordje dat het een uitkijkpunt is. Dus daar valt niets tegenin te brengen.

Na de Brederodeberg is het niet ver meer naar de ingang Duin en Kruidberg. Deze kant op gelopen heeft het rondje in het algemeen steile beklimmingen en lange afdalingen. De route meet vanaf de ingang zo’n 18,5 kilometer. Overigens zitten er behalve de zes uitkijkpunten nog een paar heuveltjes in. Maar ja, geen officiële uitkijkpunten, dus ze tellen niet mee. Als iemand nog een uitkijkpunt weet dat ik vergeten ben, dan hoor ik het wel. Ik breid mijn rondje maar wat graag uit!

Ik weet niet hoe deze winter zich verder gaat ontwikkelen, of we nog meer sneeuw krijgen en of we een periode krijgen van telkens maar weer dooien en opvriezen. Het kan alle kanten op. Maar hopelijk helpen deze blogjes je om goed uit de voeten te kunnen met sneeuw en ijs. Geniet er nu van, want misschien duurt het maar kort!

Een belangrijke trainingsvorm bij ChiRunning zijn de techniekintervallen (zie dit artikel). Dit is een vorm van intervaltraining waarbij je gedurende een bepaalde tijd of afstand specifiek aandacht hebt voor één of meer aspecten van de techniek. De snelheid is daarbij totaal niet van belang, het gaat puur om de aandacht voor de techniek.

Daarnaast kennen we ook snelheidsintervallen. In dat geval speelt snelheid wel een rol, zij het dat ook hier de techniek het belangrijkste blijft. Je kunt deze intervallen aan je training toevoegen als je de techniek al behoorlijk beheerst en je makkelijk op een echt ontspannen manier kunt versnellen. Het tempo waarin je loopt, kun je op verschillende manieren aanduiden. In ChiRunning wordt wel gewerkt met “versnellingen”:

• 1^e versnelling: warming-up tempo, joggen, ruimschoots aeroob
• 2^e versnelling: duurlooptempo, nog steeds aeroob, praten kan makkelijk
• 3^e versnelling: wedstrijdtempo, tegen de aerobe/anaerobe drempel, praten is lastiger
• 4^e versnelling: sprinttempo, anaeroob, houd je maar heel kort vol

Een andere manier om het tempo te bepalen is de “PRE” ofwel Perceived Rate of Exertion, die meestal wordt uitgedrukt op een schaal van 1 (heel laag) tot 10 (maximaal). Ten slotte kun je natuurlijk met hartslagzones werken. In het algemeen gebruiken we de allerhoogste inspanningsniveus (4^e versnelling, PRE boven de 8 en de allerhoogste hartslagzone) niet in onze programma’s, maar uiteraard behoort dat wel tot de mogelijkheden.

Nu is snel lopen iets dat je moet leren. Het is dus verstandig om niet meteen hele lange intervallen op een relatief hoog tempo te gaan doen, ook al zou je het qua conditie misschien wel aankunnen. Verstandiger is het om het rustig op te bouwen en de techniek waarmee je op een ontspannen manier sneller kunt lopen geleidelijk aan te ontwikkelen.

De mogelijkheden voor intervallen zijn eindeloos: kort, lang, vast, wisselend, intensief, extensief, veel, weinig. Het verschil tussen ChiRunning-intervallen en “gewone” intervallen zit in de aandacht voor techniek. Bij ChiRunning neem je voor ieder interval één of twee aandachtspunten om mee bezig te zijn. Telkens weer houd je je aandacht bij die aspecten die je hebt gekozen. Als je voorbeelden nodig hebt: hier vind je een lijst met dubbele aandachtspunten.

Een vraag is altijd: hoeveel intervallen moet ik doen? Dat hangt natuurlijk af van de lengte en intensiteit, je conditie op dat moment, je doel en niet te vergeten je techniek. Er is één duidelijk moment dat de intervaltraining afgelopen is en dat is als je je snelheid niet meer met een goede techniek kunt vasthouden. Op het moment dat je gaat forceren, harken, of ploeteren, kun je het beste gewoon stoppen en lekker gaan uitlopen.

Naast de techniekintervallen, snelheidsintervallen, duurlopen en heuveltraining zijn er natuurlijk nog andere leuke trainingsvormen. Een volgende keer zal ik die eens nader onder de loep nemen. Trainen hoeft echt niet saai te zijn!

Soms duurt het ook even voordat een voornemen of plan daadwerkelijk tot voltooiing komt. Zo is het ook met onze website gegaan. We hadden al langer het idee om de website te vernieuwen. We vonden dat er meer informatie op moest komen en dat sommige dingen wat makkelijker te vinden moesten zijn. Ook kon de webwinkel wel verbeterd worden. Daarnaast zou het goed zijn als de sociale media meer geïntegreerd konden worden in de website. En als we dan toch bezig waren, moest hij ook maar worden opgefrist met een totaal nieuwe look. Al met al is dat best veel om te veranderen. In ieder geval veel meer werk dan we van tevoren gedacht hadden! Maar binnenkort is het dan zo ver: onze nieuwe website gaat online. Met dank aan Dr. Woe voor het ontwerp en Kolappus voor de techniek. Een sneak preview:

Eén van de veranderingen is dat mijn weblog geïntegreerd zal worden in de website. Als het goed is kan alles worden meegenomen, ook de email- en WordPress-abonnementen. Het adres van het weblog verandert natuurlijk ook. Ik zal dat op het moment dat de verhuizing een feit is, nog op dit oude weblog plaatsen. Misschien is dit dus mijn laatste blogje op Marionlooptchi, maar misschien ook niet….

Een terugkerend thema in de lessen is loslaten. Loslaten is voor veel mensen moeilijk. Ik sluit mezelf hierbij overigens niet uit! We houden graag vast aan (vermeende) zekerheden en dat beperkt onze mogelijkheden enorm. In de workshops en cursussen komt dit vaak terug en als ik dan opmerk dat iemand wat meer moet loslaten (doelend op iets fysieks) dan is maar al te vaak het antwoord: “tja, dat is de story of my life”.

Als je echt iets wilt veranderen in je leven, of dat nu je hardlooptechniek of iets anders is, dan is loslaten van het oude een voorwaarde. In het geval van hardlopen betekent dat bijvoorbeeld dat je bereid moet zijn om in eerste instantie langzamer en misschien minder ver te lopen. Je moet namelijk compleet terug naar de basis. Je kunt misschien even niet meekomen met je loopmaatjes, misschien maken andere mensen opmerkingen over hoe langzaam je gaat. Daar moet je tegen kunnen, maar je moet vooral ook het vertrouwen hebben dat het uiteindelijk goed komt.

Dat vertrouwen ontbreekt nog wel eens. Iemand wil dan eigenlijk geen stapje terug doen, omdat hij of zij bang is daarmee definitief de grip verliezen. Het wordt dan moeilijk om de nieuwe manier van bewegen op het allerdiepste niveau aan te leren. In de Angelsaksische literatuur wordt de term “deep learning” gebruikt voor dit meest essentiële en diepe niveau van leren. Toen Ans een paar weken geleden een tweedaagse workshop Total Immersion Swimming volgde, ging het daar precies zo. Bij "deep learning" ga je terug naar het begin van de beweging en oefen je alles op een zo langzaam mogelijk tempo, zodat je je de nieuwe manier van bewegen tot in al je vezels eigen maakt. Dat doe je net zo lang tot je oude manier van bewegen nog slechts een vage herinnering is en je niet meer de neiging hebt om terug te vallen in oude gewoonten. Van daaruit kun je dan weer opbouwen en kun je duur en vervolgens snelheid toevoegen. Uiteindelijk loop (of zwem) je harder, verder en plezieriger dan ooit.

Houd je echter vast aan het oude, dan leer je je nieuwe manier van bewegen feitelijk op een halfslachtige manier. En dat is jammer, omdat je dan niet het beste uit jezelf haalt. Ik spreek hier steeds over het leren van een andere manier van lopen, maar dit geldt natuurlijk voor alles wat we willen veranderen. Als je de keuze hebt gemaakt om iets te veranderen, heb dan ook het vertrouwen dat het de juiste keuze is. Dan kun je het oude loslaten en ontstaat er ruimte voor echte, diepgaande verandering. Ik wens iedereen voor 2012 heel veel vertrouwen en vermogen tot loslaten toe!

Zo langzamerhand is het namelijk tijd om conclusies te trekken naar aanleiding van mijn experiment met de Maffetone-methode. Ik zou eigenlijk tot eind december doorgaan met de basistraining, maar ik heb inmiddels al besloten het over een andere boeg te gaan gooien. De methode bracht me namelijk, na wat vooruitgang in het begin, geen verbetering meer. Sterker nog: ik had het gevoel dat ik weer achteruit ging. Dat kan niet de bedoeling zijn van een trainingsprogramma.

Om uit te sluiten dat het aan mij lag, heb ik een uitgebreid sportmedisch onderzoek laten uitvoeren bij Jessica Gal in Amsterdam. De uitkomsten van dat onderzoek tonen aan dat ik in alle opzichten fit en gezond ben (gelukkig!). Dat dacht ik natuurlijk ook wel, maar mijn belangstelling ging vooral uit naar de inspanningstest op de loopband met ademgasanalyse. Ik had gekozen voor Jessica Gal, omdat je bij haar de test op de loopband kunt doen in plaats van op de fiets. Hartslag, ademritme en zuurstof/koolzuurverhouding worden tegelijk gemeten. De laatste waarde, RQ of RER genoemd, geeft aan in welke mate je op vetverbranding en op suikerverbranding loopt (zie mijn eerdere blog). Een waarde van 0,7 betekent volledige vetverbranding, een waarde van 1,0 betekent volledige suikerverbranding. Dat laatste punt wordt ook wel het omslagpunt genoemd.

De bovengenoemde uitdaging met het masker was voor mij dermate groot, dat ik voortijdig gestopt ben met de test (bij een hartslag van 187). Dat is op zich niet zo erg, omdat ik toch vooral geïnteresseerd ben in de lagere hartslagzones. Achteraf bleek dat ik nog niet mijn echte omslagpunt had bereikt, dus dat blijft voor mij vooralsnog een onbekende. Maar ik weet op de lagere intensiteitsniveaus wel wat de relatie is tussen mijn hartslag, RER en ademfrequentie. De tabel uit mijn vorige blog kan nu dus worden aangevuld met de daadwerkelijk gemeten ademfrequentie en hartslag.

Opvallend is dat ook de ademfrequentie goed overeenkomt met de waarden die ik uit het boek van Koen de Jong heb gehaald. Ik zit er in de hogere zones iets boven, maar ik wijt dat aan mijn toenemende claustro-gevoelens. In een meer natuurlijke situatie zal de ademfrequentie een goede indicatie zijn voor de mate van vet/suikerverbranding.

Mijn conclusie is dat mijn aerobe grens zoals Maffetone die bedoelt (mijn “MAF-rate”) 146 is en dat de formule “180 - leeftijd” voor mij in ieder geval niet opgaat. Daardoor heb ik naar mijn mening minder effectief getraind en minder resultaat bereikt dan misschien mogelijk was geweest. De les is natuurlijk dat algemene formules slechts iets over gemiddelden zeggen en dat je daar niet van uit moet gaan als je met enige precisie wilt trainen.

Ik denk dat veel mensen op een te hoge intensiteit trainen en dat veel mensen baat kunnen hebben bij een trainingsmethode die hen leert om met een lagere hartslag te lopen, zoals het Maffetone-programma. Ook voor mij is het goed geweest dit te doen en hopelijk heb ik er gedurende langere tijd voordeel van. Het is in die zin een waardevolle benadering. Maar als je hiermee aan de slag wilt, ga dan niet zomaar uit van de 180-formule. Probeer je MAF-zone op je eigen individuele gegevens te baseren. Een inspanningstest, bijvoorbeeld met ademanalyse, kan je de juiste informatie leveren.

De volgende stap is: hoe nu verder na deze basisperiode en met al deze kennis? Daar kom ik een andere keer weer op terug.